Styczniowy powrót do Valmarecchia – cz. II – Rocca di Maioletto

Już od pierwszych kroków wiedzieliśmy, że to będzie genialna wyprawa. Krajobraz z grani był zachwycający. Dolina rzeki Marecchia wśród turystów nie jest zupełnie popularna, a szkoda. Wszyscy oczywiście gnają do Rimini, potem odwiedzają do bólu komercyjne San Marino, niektórzy być może docierają nawet do San Leo, ale już tylko nieliczni zapuszczają się dalej. 

Tymczasem warto wiedzieć, że Valmarecchia to skarbnica zamków, warowni i emocjonujących historii. Już kiedyś kilka wpisów w Domu z Kamienia poświęciłam tym terenom.

Rocca di Maioletto była dawniej jedną z najtrudniejszych do zdobycia fortec w całej Valmarecchia. Dziś zachowały się tylko szczątki murów, ale warto pofatygować się na szczyt, bo samo wejście tutaj jest przyjemną dawką adrenaliny, a rozciągający się ze szczytu widok na cztery strony świata to istny spektakl – można w jednym kadrze uchwycić Rimini, San Marino i San Leo!

Co ciekawe od strony calanchi zamku w ogóle nie widać. Resztki murów stapiają się z samotną górą, która jest jego stopami. Od strony rzeki natomiast mur zachował się w stanie niemal doskonałym. 

Na dotarcie na szczyt od strony Poggio potrzeba około godziny – w zależności od warunków pogodowych – czy też gruntowych i od zwinności. Co ciekawe nam więcej czasu zajęło pokonanie „łagodnego szlaku”, który okazał się morzem błota, czy też gliny.  

Nasze nowiuteńkie Hoka przeszły chrzest bojowy i zdały egzamin na cały worek medali. Błoto mieliśmy nawet na kurtkach… W pewnym momencie popatrzyliśmy na siebie z powątpiewaniem, a ja w myślach powiedziałam: „błagam, tylko mi nie mów, że się wycofujemy. Kto jak kto, ale my?”  

Nic nie powiedział, tylko wyciągnął rękę i pomógł mi przejść przez najbardziej grząski odcinek. 

– Tam już chyba powinno być lepiej… 

Popatrzyliśmy przed siebie i oceniliśmy, że najgorsze za nami, ale jak się wkrótce okazało mniej więcej cały szlak był rozmoczoną gliną. Ostatecznie to, co miało być adrenaliną, okazało się przede wszystkim miłą odmianą po walce o ustanie na nogach i zabawą podszytą dziką uciechą. 

Po około 20 – 30 minutach marszu dochodzi się do oratorio San Rocco – o nim na końcu – i dalej szlak zaczyna wspinać się w górę, z każdym krokiem coraz bardziej malowniczo. 

Uwaga! Do tych, którzy chcieliby ruszyć tym szlakiem: nie skręcajcie w prawo, gdzie wiszą liny. To przejście jest bardzo niebezpieczne. 

Trzeba iść kawałek dalej, aż dojdzie się do rozłupanej skały i długiej drabiny. Należy się po niej wdrapać i następnie tak, jak prowadzi ścieżka, momentami trzymając się liny, aż dotrze się do zamku. Tabliczki na trasie informują, że jest to przejście dla ekspertów i rzeczywiście nie jest na pewno polecane tym, którzy cierpią na lęk wysokości czy też nie mają minimalnego przygotowania. 

Trzeba też pamiętać, że na górze zwykle hula silny wiatr, więc lina do przytrzymania się jest bardzo użyteczna.

Rocca Maioleto wita nas kratą zamykającą wąski otwór w murze. 

– Nie mów, że jest zamknięte! – zwieszam ramiona bliska rozczarowania. 

– Spokojnie… Przecież nie ma kłódki! – odpowiada mi z szubrawym uśmiechem, jak dzieciak gotowy do psot.

Rzeczywiście krata otwiera się za pierwszym pchnięciem, a my wskakujemy do środka…