Castiglione d'Orcia
Na mapie google wypatrzyłam miejsce na nasz obiad. Castiglione d’Orcia jest miniaturowym borgo, więc nie było zbyt wielu propozycji, ale szczęśliwie tym razem wybór był strzałem w dziesiątkę. Zjedliśmy doskonałe sery i domowy makaron, a na deser jogurtowy krem z kruszonką z cantucci. Wszystko było absolutnie genialne.
W miniaturowym il Ritrovino – tak nazywał się lokal – poza nami była tylko garstka Włochów. Celebrowaliśmy nasz obiad długo i nabożnością, bo i tak musieliśmy czekać na koniec sjesty, żeby móc zwiedzić ruiny fortecy oraz Rocca di Tentennano.
Tak czy inaczej nie mogliśmy oczywiście siedzieć za stołem w nieskończoność, poza tym nasza wrodzona swędzawka „czterech liter” kazała się ruszyć i działać. Mieliśmy dużo czasu, żeby zwiedzić średniowieczne Castiglione d’Orcia i zachwycić się każdą najmniejszą uliczką, fasadą, ławką, widokiem na okoliczne wzgórza, gaje oliwne i zaorane pola…
W końcu sjesta dobiegła końca i ruszyliśmy w górę, aby zwiedzić też ruiny fortecy, które tak naprawdę przygnały nas do Castiglione.
Rocca Aldobrandesca wzięła swoją nazwę od longobardzkiego rodu, który na tych terenach panował. Gli Aldobrandeschi przybyli w te strony z Lukki około IX – X wieku. Przejęli oni kontrolę nad całym terytorium Monte Amiata. Był to już wtedy ważny strategicznie punkt, ze względu na wiodące doliną drogi, dlatego też zdecydowali się wybudować tu potężną fortecę. W roku 1301 Rocca została sprzedana za 30 tysięcy florenów Sienie, która już kilka lat później rozpoczęła prace, mające na celu uczynienie z fortecy „obiektu nie do zdobycia”.
Dziś w obrębie średniowiecznych murów widać jeszcze oryginalne elementy pierwotnej fortyfikacji, a z najwyższego punktu można podziwiać widok na: Montalcino, Ripa d’Orcia, Pienzę, Vignoni, Monte Amiata, majaczącą w oddali Fortecę Radicofani oraz na sąsiednią Torre di Tintennano. W dola natomiast biegła droga pielgrzymów – Via Francigena, o której opowiadam w mojej ostatniej książce.
Rocca d'Orcia i Torre di Tintennano
Bilet, z którym zwiedza się Fortecę Aldobrandeschi obejmuje też zwiedzanie Torre di Tintennano.
Wieża przez swój nietypowy kształt często nazywana jest „Moką”, czyli tak jak słynna, włoska maszynka do kawy. Do naszych czasów doskonale zachowała się nie tylko budowla ale też leżące u jej stóp borgo – Rocca d’Orcia. Od fortecy Adobrandeschich do Moki można przejść pieszo w 10 minut.
Rocca d’Orcia, tak jak sąsiednia forteca, powstała z woli rodu Aldobrandeschi około 1100 – 1200 roku. Centralna wieża pełniła głównie cele zwiadowcze, można z niej było bowiem obserwować całą dolinę rzeki Orcia.
Dziś jest to również doskonały punkt widokowy. Można zwiedzić nie tylko pomieszczenia wewnątrz, ale też wejść na ostatni poziom – na dach torre, skąd rozciąga się zapierający dech widok. Stąd też najpiękniej prezentuje się sąsiednia forteca i stąd też wypatrzyliśmy jeszcze jedną wieżę…
Vignoni Alto
– To musi być nad Bagno Vignoni, zobacz! – przez chwilę obydwoje gapiliśmy się w telefon – ale czy ty jesteś pewien? Będziesz zmęczony!
– Ja już jestem zmęczony!
– To dajmy sobie spokój.
– Żartujesz? – popatrzył na mnie, jak na kogoś, kto opowiada totalne idiotyzmy – w nocy odpoczniemy. Teraz… Kto wie, kiedy znowu wrócimy do Orci…
Tak już mamy i korzystamy z tego póki zdrowie i siły pozwalają. Czasem ktoś z rodziny czy przyjaciół sugeruje – a może byście odpoczęli? A my wtedy odpowiadamy: na odpoczynek przyjdzie czas, kiedy już nie będziemy mieć siły. Teraz chcemy czerpać całymi garściami z tego, co dają nam dni.
Dojechaliśmy znów do Bagno Vignoni, ale tym razem nie zjechaliśmy na parking, tylko szutrową drogą pojechaliśmy dalej. Nie mieliśmy pojęcia, że wyżej jest jeszcze Vignoni Alto! Wypatrzyliśmy je dopiero z Torre.
Kolejna mikroskopijna osada poza turystycznym szlakiem. Ona też miała swoją wieżę, która – jak się okazało – była prywatnym loku.
– Ty sobie wyobrażasz tak mieszkać?
Obeszliśmy wszystko w kilkanaście minut, po czym ostatni już raz tego dnia wsiedliśmy do auta i pognaliśmy w stronę naszego Appennino.
To była zachwycająca podróż, kolejna podróż do zabutelkowania, jak dobre wino, do zasuszenia, jak bukiecik polnych kwiatów podarowany z miłości, kolejna wspólna podróż, o której opowieść wypełniła kolejne strony naszego wspólnego dziennika….
Dobrego weekendu!
