We czworo i we dwie
Kiedy dotarliśmy do Padwy było już nieco późno, a chłopcy chcieli jak najszybciej stawić się na stadionie, żeby zapewnić sobie dobre miejsca. We czworo zdążyliśmy zatem zrobić tylko pobieżny spacer od parkingu do Sant’Antonio i dalej do Prato della Valle. Mikołajowi, który w Padwie był po raz pierwszy najbardziej zależało na obejrzeniu pomnika Gattamelata. Ten niestety jak na złość, jest w tej chwili w renowacji – przykryty siatkami i otoczony rusztowaniem.
Tak czy inaczej pobieżny spacer wystarczył, żeby Padwa, na tych, którzy byli tam po raz pierwszy zrobiła bardzo pozytywne wrażenie.
Około 15.00 nad bazyliką zaczęły się zbierać ołowiane chmury. Wszystko wskazywało na to, że prognozy deszczowe spełnią się co do joty. Zatrzymaliśmy się razem w barze, żeby jeszcze chwilę odsapnąć i rozgryźć możliwości dojazdu na stadion miejskimi środkami transportu. Dosłownie dziesięć minut później, kiedy chłopcy ruszyli w stronę wskazanego przez barmana przystanku, lunęło jak z cebra. Popatrzyłyśmy na siebie strapione i pocieszyłyśmy się myślą, że może są już w autobusie i że to pewnie tylko przelotne.
Deszcz w istocie ustał tak szybko jak się pojawił i Padwę znów wzięło w objęcia duszne i wilgotne powietrze.
– To teraz popatrzmy co możemy zobaczyć…
Dopiłyśmy nasze aperitivo i spacerem ruszyłyśmy przed siebie oglądając ważniejsze place miasta, aż dotarłyśmy do Palazzo del Bo.
Palazzo del Bo
Palazzo del Bo już od 1500 roku jest centralną siedzibą Università di Padova, który jest jednym z najstarszych uniwersytetów Europy, założony został w 1222 roku. To tutaj studiowali między innymi Kopernik, Galileusz czy William Harvey.
To tutaj w 1594 roku zbudowany został pierwszy teatr anatomiczny. Tutaj też w 1678 roku uzyskała dyplom ukończenia studiów wyższych pierwsza kobieta na świecie – Elena Lucrezia Cornaro Piscopia.
Nazwa Palazzo del Bo, wzięła się od starego, słynnego wieki temu hotelu Hospitium Bovis znajdującego się w tym miejscu.
Dziś najważniejszymi i najbardziej interesującymi dla zwiedzających punktami całego obiektu są na pewno dziedziniec herbów otoczony dwoma poziomami portyków, który uznawany jest za jeden z najładniejszych przykładów architektury renesansu. Następnie Aula Magna, w której wykładał sam Galileusz i która dziś nosi jego imię, Sala dei Quaranta – sala z czterdziestoma portretami najznamienitszych studentów z zagranicy, którzy pobierali tutaj nauki. Tutaj też ustawiona jest katedra Galileusza, z której głosił swoje wykłady.
Najciekawszym miejscem w całym Palazzo jest oczywiście Teatro Anatomico – najstarsza tego typu konstrukcja zachowana do naszych czasów. Zaprojektowany przez profesora anatomii teatr służył do przeprowadzania sekcji zwłok, które mogły być oglądane przez publiczność, lekcje prowadzono tu od 1594 roku aż do 1872.
I w końcu ostatnim interesującym punktem zwiedzania jest Aula di Medicina. Jedna z najładniejszych i przy okazji najstarszych w całym Palazzo. Dawniej prowadzono tu wykłady z teorii anatomii, dziś natomiast organizowane są tu obrony prac magisterskich.
Średniowieczne elementy dekoracji sali przypominają jednak o tym, że jej dzieje sięgają czasów przeduniwersyteckich, kiedy to w tym miejscu stały trzy szlacheckie domy należące do rodu Da Carrara, na miejscu których w późniejszych latach powstał wspomniany już hotel.
Koniec dnia
Snułyśmy się po Padwie prawie do wieczora, aż całkiem opadłyśmy z sił. Ja powoli czułam, że powieki robią mi się ciężkie. Dwie zarwane noce robiły swoje, a jak mówi włoskie powiedzenie „non c’è due senza tre…” – nie mogłam mieć nawet cienia nadziei na porządnie przespaną i tę noc.
Przysiadłyśmy na jeszcze jedno aperitivo – ot żeby mieć chwilę czasu na wyszukanie miłego lokum na kolację i nim wieczór na dobre się rozgościł opuściłyśmy uniwersyteckie miasto. Zjadłyśmy w kameralnej trattorii wypatrzonej po drodze dosłownie kilka minut drogi od naszego B&B – doskonale, swojsko i ekonomicznie. Miałyśmy mnóstwo czasu na rozmowy o wszystkim – o tym co wielkie i co całkiem przyziemne, o miejscach, o ludziach, o dawnych dziejach i o tym, co może przynieść przyszłość.
Po kolacji zostało nam odrobinę czasu, żeby odpocząć w naszych pokojach, ale już przed 23.00 znów jechałyśmy do Padwy – tym razem w stronę stadionu, żeby naszych chłopców szczęśliwych, choć chwilowo ogłuszonych odebrać i bezpiecznie odstawić do łóżek.
Tę część opowieści lepiej pominąć – kto choć raz w życiu próbował się wydostać ze stadionu czy innego obiektu, który chwilę wcześniej gościł kilkadziesiąt tysięcy widzów, ten wie jak to wygląda…
Ostatecznie dotarliśmy do naszych łóżek o 1.00 w nocy… Moje ołowiane powieki przeszły w stan skamienienia.
W końcu nastał ranek ostatniego dnia naszej wyprawy, w którym przy śniadaniu uzgodniliśmy atrakcje drogi powrotnej, ale o nich już jutro.
A kiedy już skończę bajać o weekendowej podróży będę się dzielić wieściami – aktualnościami z Domu z Kamienia. Każdy tydzień przynosi coś nowego…
Pięknego dnia!
3 komentarze
Padova ❤️ byłam raz nocowaliśmy w drodze do do uroczego Marradi 😁 Bardzo polecam te miasto nawet na jedno popołudnie i poranek ale oczywiście że to za mało i trzeba tam wrócić.
Wyciągnąłem jeden wniosek: muszę wrócić do Padwy i uzupełnić to czego jeszcze nie widziałem a planowałem.
Zwiedzanie uniwersytetu obowiązkowe! A w budynku uniwersytetu mamy też Jana Kochanowskiego na ścianie i wiele polskich herbów, bo w XVI wieku Polacy przyjeżdżali tu masowo (np. Jan Zamoyski czy Klemens Janicki). Można znaleźć ślady bytności Kochanowskiego w Padwie również w jednym z kościołów. Ale największe wrażenie robią w Padwie freski. Nie tylko te w Kaplicy Scrovegnich, ale np. w Palazzo della Ragione, które można oglądać cały dzień, czy w Baptysterium przy katedrze. Pamiętam, że Padwa zrobiła na mnie wrażenie trochę chaotycznego miasta, ale po zobaczeniu tych wszystkich piękności moje nastawienie zupełnie się zmieniło. Dziękuję za spacer po tym pięknym mieście. Ewa