Petrarka i jego pies
Na temat tego, gdzie zatrzymać się w drodze powrotnej rozmawialiśmy jeszcze jadąc do Padwy. Pierwotnie plany były bardzo ambitne, jeśli chodzi o dystans, ale ostatecznie – jak było do przewidzenia – wybraliśmy wersję najwygodniejszą, bo nikt po zarwanej nocy (niektórzy po trzech zarwanych nocach) nie miał siły na dalekie wojaże.
Arquà Petrarca… miasto, które nawet samą nazwą związało się już na zawsze ze słynnym włoskim poetą, znajduje się w sercu Colli Euganei i należy do sieci „I Borghi più belli d’Italia”.
– Zamknięte! Szlag! – aż jęknęliśmy z żalu przed zakratowanym wejściem do ogrodu, w którym stoi dom Petrarki.
– No tak! Dziś poniedziałek, większość muzeów jest zamkniętych.
– Szkoda.
– Trzeba będzie wrócić.
Z domu po przeciwnej stronie kamiennej uliczki wytoczył się leniwie rud puchaty pies. Taki mały owłosiony serdelek, który przy każdym kroku zarzucał biodrami niczym Jennifer Lopez w szczytowej formie.
– Ale jest pies Petrarki – powiedział Mikołaj i schylił się, żeby potarmosić miękkie futro, które zaraz bez protestu poddało się jego pieszczotom – weźmy go do domu! – dodał.
– To raczej czyjś pies – zauważyła Enrica.
– Nie zwracaj uwagi – powiedziałam do niej – on już tak ma, kiedyś w Abruzzo obraził się na mnie, za to, że nie chciałam zabrać wielkiego, bezpańskiego psa. Pół dnia ze mną nie rozmawiał.
– Bo mama jest taka okropna. Zobaczy jaki fajny pulpet. Pies Petrarki!
Siedzieliśmy na schodkach, przed zamknietą furtką i tarmosiliśmy delikwenta, który nawet nie wiedział jaki na szybko dostał od nas przydomek.
– Ładnie tu. Tak spokojnie.
Jedna ze ścian domu na przeciwko cała upstrzona była wyskrobanymi w murze serduszkami z inicjałami. Petrarka inspiruje po dzisiejsze czasy… Kiedyś inspirował nawet samego Byrona, dziś zwykłych zakochanych.
Jego najbardziej słynne utwory to Sonety do Laury, choć trzeba wiedzieć, że wielu historyków poddaje w wątpliwość istnienie ukochanej Petrarki. Wątpił w to nawet sam Boccaccio, który przyjaźnił się z Francesco.
Urodzony w Arezzo artysta pod koniec swojego życia dostał kawałek ziemi w Arquà, spędził tu ostatnie lata i tutaj też zmarł 19 lipca 1374 roku.
Co zobaczyć w Arquà Petrarca i "rosół z giuggioli"
Miasteczko Petrarki podzielone jest na dwa poziomy „alta” i „bassa”.
Na górnym poziomie znajduje się między innymi wspomniany dom poety, niżej natomiast kościół Santa Maria Assunta, obok którego stoi grób artysty, a tuż niżej „fontana” nazwana jego imieniem.
Arquà Petrarca słynie też z pewnego specjału. Jeśli uważnie przyjrzycie się ogródkom przy domach, zauważycie, że niemal w każdym z nich znajduje się drzewko „giuggiolo”. Rodzi ono jesienią niezwykle słodkie owoce. To nich robiony jest tutaj specjalny likier – brodo di giuggiole – co w dosłownym tłumaczeniu znaczy rosół z giuggioli. Co ciekawe w języku włoskim istnieje powiedzenie „andare in brodo di giuggiole”, co znaczy być przeszczęśliwym, uradowanym, w euforii.
Przysiedliśmy na wczesny obiad w jedynym otwartym lokalu i był to absolutnie genialny pomysł. To, co zjedliśmy i co wypiliśmy – nawet jeśli były to tylko na pozór zwykłe „taglieri” czy bruschetty, godne były poematów samego Petrarki.
Jak zapewnił właściciel lokalu – każdy jeden produkt był „a chilometro 0”, co znaczy, każdy, począwszy od mąki użytej do wypieku chleba pochodził z tych stron.
Zasiedzieliśmy się przy tym obiedzie całkiem długo, bo nie tylko wszystko było przesmaczne, ale też rozmowa i towarzystwo były wyborne, jakby żadne z nas nie chciało tak szybko kończyć naszej wspólnej podróży.
Kto wie, może kiedyś jeszcze gdzieś razem się wybierzemy, może niekoniecznie koncert będzie pretekstem…
Wróciliśmy do domu wczesnym wieczorem. Pół drogi głowa majtała mi się jak tym pieskom, które kiedyś stawiali w autach. Trzy zarwane noce były ponad moje siły… Jednak jak tylko weszłam do domu, zaraz otworzyłam komputer i usiadłam do lekcji. Żywcem mnie nie wezmą!
Jeszcze raz wielkie podziękowania dla naszych towarzyszy! Grazie Enrica! Grazie Luca! Alla prossima!
3 komentarze
👏👏👏👏
😘😘😘
❤️❤️
😍