Ostatnie nastolatkowe zdjęcie „rok po roku”

Kiedy po raz pierwszy przyjechaliśmy do Marradi, Mikołaj miał ledwo skończony rok. Swoje pierwsze kroki postawił właśnie tu na wzgórzu ponad Biforco na Pianorosso. 

Tamten moment przed barem nie wiedzieć czemu pamiętam bardzo wyraźnie. Mikołaj dreptał między stolikami i zaczepiał ludzi. Rozkręcał się z tym chodzeniem z każdym dniem. Nóżki miał tak koślawe, że bałam się, iż tak mu już zostanie. Tymczasem wyrósł prosto, wystrzelił jak Campanile di Giotto. 

– Jak się garbisz, to nie widać o ile jesteś ode mnie wyższy, a to imponujące. 

Nie wiem czy się tylko droczy ze swoją miną gburka, czy naprawdę mu te zdjęcia do niczego niepotrzebne, ale może kiedyś spojrzy na nie z rozczuleniem, tak jak ja z rozczuleniem patrzę na jego przepoczwarzanie się. Te koślawe nóżki były przecież jakby wczoraj, tymczasem rozstrzał pomiędzy pierwszym i ostatnim zrobił się już pełnoletni. W tym roku po raz ostatni sfotografowałam się z nastolatkiem, choć z tego nastolatka w Mikołaju zostało już niewiele. 

Żałuję, że nigdy nie wpadłam na pomysł wspólnego zdjęcia z Lucy powtarzanego rok po roku. Tu zmiana byłaby jeszcze bardziej spektakularna… 

Pięknego dnia!