Lipcowa krztyna nowej codzienności

W środę Mikołaj po raz pierwszy poszedł do prawdziwej pracy. Prawdziwej, bo łapiąc dorywcze zadania pracował już nie raz. Tym razem jednak to etat z prawdziwego zdarzenia, więc nie żadne tam byle co.

Pierwszego dnia wrócił pełen euforii, drugiego i trzeciego niestety ktoś mu tę euforię nieco pokiereszował, ale mam nadzieję, że nauczy się szybko walczyć o swoje i troszczyć przede wszystkim o własne dobro. Nikt nie powiedział, że w dorosłym życiu będzie łatwo, a z Mikołaja wrodzoną dobrocią na pewno jeszcze trudniej niż przeciętnemu człowiekowi. 

Tak czy inaczej myślę, że to dobra szkoła życia i że w poniedziałek uda mu się wyjaśnić, to co w pierwszych dniach nie poszło różowo. 

Najważniejsze, że samo pracowanie bardzo mu się podoba, o czym zapewnił mnie kilka razy, mocno przejęty tym, że być może gotowa byłam pomyśleć, że nie podoba mu się trud. 

Może mu się kiedyś zmieni, a może nie, ale dla Mikołaja spracowane ręce są synonimem uczciwości, odpowiedzialności i siły. Bardzo mu to imponuje.

Niestety problem ze znalezieniem pracy ma Lucy. Mam nadzieję, że w końcu coś drgnie w tej sprawie, bo moje ramiona mocno się już uginają i jest mi tak po ludzku ciężko.

Jej sytuacja na pewno nie pomaga, ale też dziwię się, że z jej możliwościami, żadne drzwi nie chcą się otworzyć. Może jeszcze nie zapukała do tych odpowiednich.

Ja sama lekcjami staram się wypełnić jak najwięcej dnia, staram się „pracować na zapas”, żeby w sierpniu, wrześniu i listopadzie wyłączyć się z nich na rzecz moich trekkingów. 

I co tu dużo mówić, chciałabym, żeby w końcu było odrobinę łatwiej.