Matka z oczkiem

Naprawdę trudno mi uwierzyć, że ten wieczór, kiedy w warszawskim szpitalu na Solcu położono obok mnie zawiniątko z wielkimi oczami był 21 lat temu. Miałam w życiu kilka marzeń, które myślałam, że nigdy się nie spełnią. Kilku rzeczy pragnęłam tak rozpaczliwie, że nawet przy całym moim wrodzonym zacięciu, nie umiałam ich sobie wyobrazić, zwizualizować. Bycie Mamą było jednym z tych marzeń.

Podkreślałam to przy każdej okazji – na bycie matką nie powinno się być skazanym, tylko dlatego, że jest się kobietą. Bycie matką powinno być świadomym wyborem, bo nie ma w życiu trudniejszego, bardziej karkołomnego i odpowiedzialnego zadania niż wychowanie człowieka.

Jestem Mamą od 21 lat. Oczko! Mama z Oczkiem.

Cieszyłam się każdym etapem – od niemowlęctwa, przez czasy przedszkolne, szkolne, nastoletnie i potem stawaniem u progu dorosłości. Zawsze też podkreślałam, że zdecydowanie wolę być mamą starszych dzieci, bo miałam nadzieję, że ciężar odpowiedzialności będzie nieco mniejszy. Bzdura…

Ostatnie lata pokazały, że życie potrafi stanąć na głowie i kiedy już myślimy, że dyplom ukończenia doktoranckich studiów z „Bycia Matką” mamy w garści, to nagle stajemy przed kolejnym trudnym egzaminem.  

Jesteś najlepszą Mamą – usłyszałam nie raz od moich dzieci i za każdym razem wzruszałam się do łez, ale patrząc samokrytycznie, wiem, że popełniłam wiele błędów i wiele rzeczy mogłam zrobić lepiej. Sama przed sobą, tłumaczę się, tłumaczę sobie, że jestem tylko człowiekiem, a do tego najtrudniejszego w życiu zadania nikt nas nie przygotował, nikt nie pytał o żadne certyfikaty, a moje zadanie okazało się nieco trudniejsze niż przypuszczałam, „odrobinę” bardziej karkołomne, niż klasyczne „bycie mamą”. 

Moje Bolońskie Dziecko, moje ukochane zawiniątko z wielkimi, mądrymi oczami dziś świętuje swoje 21 urodziny…