Maremma w lutowy weekend – akt I – Talamone

– Ja może zadzwonię i zarezerwuję miejsce na kolację? Nigdy nic nie wiadomo – powiedział, kiedy ja z nienasyceniem łapałam kolejne kadry zachodzącego słońca. 

– Tak, tak. Koniecznie. 

Już tydzień wcześniej, kiedy cieszyliśmy się powolnym niedzielnym świtem, opracowaliśmy plan gdzie aperitivo i gdzie kolacja pierwszego dnia naszej wyprawy. Przestudiowaliśmy menu, ceny, opinie innych, więc przekonani byliśmy, że na miejscu nie będziemy musieli już niczego szukać. Nie przewidzieliśmy tylko jednego… 

– Nie ma miejsc? Nawet później? Jesteśmy tylko we dwoje… – głos w słuchawce potwierdził raz jeszcze, że w życiu, że zapomnij i tak oto nasz gastronomiczny plan w jednej chwili zachwiał się w posadach. 

– Przejdźmy i zobaczmy co tu jeszcze jest, najwyżej zjemy tam, gdzie nam się mniej podobało. 

Talamone jest maleńkie, obeszliśmy je w 15 minut i tym samym mieliśmy już czarno na białym, że Vicolo było jedyną czynną w miasteczku restauracją. 

– Jak wszystko inne zamknięte, to nic dziwnego, że nas nie przyjęli. Ale wiesz co? Podejdźmy tam osobiście i będziemy udawać, że przechodzimy przypadkiem, patrząc na człowieka trudno mu odmówić. 

– Dobry pomysł! To ty będziesz mówić! – zaśmiał się.

– Zależy kto nas przywita, jeśli kobieta to ty, jak mężczyzna to ja, a swoją drogą wystawiasz na próbę mój urok osobisty. Jeśli i tak nas odprawią z kwitkiem, to zwątpię w siebie – zażartowałam.

Chwilę potem zostaliśmy odprawieni z niczym. 

– Póki co chodźmy do baru na aperitivo, a potem się coś wymyśli. 

Jak dobrze, że nikt się nie denerwuje – pomyślałam, jak dobrze, że nikt nie ma ciśnienia, że wszystko robimy z uśmiechem, wciąż zadziwia mnie, że to jest naprawdę możliwe…

Chwilę póżniej siedzieliśmy już w portowym barze przy naszym wyczekanym prosecco. 

– Wiesz co? Tak mi jakoś dziwnie widząc, że w notatkach google i planach podróżniczych ostatni cel został zrealizowany, nieswojo mi bez nowego, konkretnego planu. 

I tak oto całe aperitivo minęło nam na rozpisywaniu detali na czerwcową i wrześniową podróż. Zupełnie „niechcący” narodził się też plan na jeszcze jedną podróż – bo to przecież grzech nie jeździć teraz, jeśli można tak pięknie oszczędzać na noclegach!

Aperitivo i rozpisanie podróżniczych planów wprowadziło nas w jeszcze większą euforię. Szczęśliwie też, za radą barmanki udało nam się znaleźć miejsce na kolację w sąsiedniej Fonteblanda. 

– Wiesz co… Jestem głodny, ale szczerze mówiąc nie mogę się doczekać, kiedy już się ułożymy do snu! 

– Ja też! Ja też! – zawtórowałam. 

Byliśmy jak para dzieciaków, która zbudowała sobie „bazę” i teraz chce się tylko w niej bawić.