Książka na wiosnę

W środę tak się szczęśliwie złożyło, że dwie lekcje niespodziewanie wypadły z grafiku. Normalnie na pewno bym się zmartwiła, ale wczoraj te dwie godziny spadły mi z nieba – tyle właśnie czasu potrzebowałam, żeby skończyć czytać moją książkę, wprowadzić ostatnie zmiany i postawić kropkę. 

Po wszystkim przez chwilę siedziałam i patrzyłam się w monitor jak ciele mele na malowane wrota i nie mogłam uwierzyć, że oto dotarłam do mety. To pisanie też było jednym wielkim cammino… Byłam podekscytowana, wzruszona, usatysfakcjonowana, pełna niedowierzania i nieco przejęta, bo zawsze po fazie ekscytacji w procesie pisania książki, przychodzi faza niepewności – spodoba się czy nie? 

Dziękowałam już wczoraj na social mediach, ale dziś chcę też podziękować tu w Domu z Kamienia: Wielkie DZIĘKUJĘ Wam Czytelnikom za wspieranie mnie, za dopingowanie, za  dobre słowa, za wierność. Wielkie dziękuję w stronę moich Patronów i Darczyńców wirtualnych kaw – takie wsparcie w tym roku było szczególnie ważne. Nie wiem jak inaczej mój budżet by to wytrzymał. Ogromne dziękuję też w stronę Towarzyszek moich wypraw – dziękuję Basi, Asi, Lucy, Oldze i Eli.

I w końcu wielkie GRAZIE też „mojej drugiej parze HOK” za wspólne wędrowanie, za wiezienie mnie w niedzielny ranek na drugi koniec Toskanii, żebym mogła dokończyć książkę, żebym mogła przejść jeszcze jedną trasą, czy też uchwycić ostatnie kadry. Wielkie GRAZIE za bycie moim aniołem stróżem, kiedy wędrowałam sama, za ekscytację tym, co robię, za podziw, za doping, za kolekcjonowanie  wszystkich zdjęć, które wysyłałam, kiedy rozliczałam się z postępu prac. Grazie.