Rossena
Co do zwiedzania Rosseny nie byliśmy przekonani, bo bileterka w Canossie potwierdziła to, co już wiedziałam wcześniej. Zwiedzanie drugiego zamku trzeba było zarezerwować on line i dostosować się do okrojonych bardzo godzin. Nam jednak tym razem wcale nie chciało się dopasowywać, woleliśmy sami krążyć po Emilii jak wolne elektrony i odkrywać to, co można było zwiedzać na własną rękę. Wnętrza Rosseny zostawiliśmy na inny raz. Pokusiliśmy się tylko o krótki spacer do wieży zwiadowczej, która wznosi się na sąsiednim wzgórzu. Jest to jedna z dwóch wież zamku – druga wchłonięta została przez zamkowe zabudowania.
Castello di Rossena zbudował w 960 roku pradziadek Matilde – Adalberto Atto. Był to w tamtych czasach majstersztyk fortyfikacji, nad projektem pracowali najlepsi stratedzy wojskowi tamtych czasów. Forteca miała służyć przede wszystkim jako ochrona znajdującego się dwa kilometry dalej zamku Canossa.
Po śmierci Matilde zamek przechodził z rąk do rąk znajdując się w posiadaniu wielkich rodów nie tylko włoskich: Da Correggio, Farnese, potem jego właścicielką została Maria Luisa d’Austria, a następnie stał się częścią księstwa Modena i Reggio i tym samym majątkiem rodu Este.
Do wieży Rossenella dotarliśmy wąską ścieżką po kilku minutach spaceru. Budowla była zamknięta, bo tak jak i zamek, można ją zwiedzać jedynie z przewodnikiem.
Obeszliśmy ją dookoła, złapałam jeszcze kilka kadrów, a mgły coraz bardziej zaczęły zasnuwać pagórki i horyzont.
La Rocca di Sarzano
Zamku Sarzano w ogóle nie mieliśmy w planach. Wiedziałam o jego istnieniu, ale tak naprawdę naszym pierwotnym i głównym celem był Castello di Caprileti. Kiedy jednak ruszyliśmy spod Rosseny, GPS poprowadził nas drogą, która wiodła niemal u stóp Sarzano. Znów wystarczyła tylko wymiana spojrzeń, żeby „G” poturlał się w prawo zostawiając na chwilę główną drogę.
Rocca di Sarzano zamknięta była na głucho. Na parkingu żadnego samochodu, drzwi pobliskiego kościoła też ani drgnęły pod naporem mojego ramienia. Znów więc obeszliśmy budowlę do około zachwycając się murami, wieżą, zwłaszcza niższą i małym zwodzonym mostkiem.
Zamek Sarzano jest doskonale zachowany – tak naprawdę jest jednym z najlepiej zachowanych i najelegantszych zamków emiliańskiego Appennino. I oczywiście nie będzie niespodzianką, jeśli napiszę, że i on wchodził w skład włości słynnej Matilde.
W dawnych czasach biegła tu jedna z ważniejszych dróg, która łączyła Reggio Emilia z La Spezia.
Dziś jest to miejsce letnich festiwali, konferencji, ale też prywatnych imprez. Nawet zimą, kiedy jeszcze wszystko zdawało się martwe, nietrudno można było sobie wyobrazić jak cudowna jest to sceneria dla wielu fest pod gołym niebem i nie tylko.
Na koniec jeszcze ciekawostka filmowa. Jedenastym markizem zamku w Sarzano był znany przede wszystkim z roli Draculi – Christopher Lee, a tak naprawdę Sir Christopher Franc Carandini Lee. Jego przodkowie – ród Carandini wywodził się właśnie stąd.
Złapałam kilka kolejnych kadrów, pomacaliśmy stare drzwi, popatrzyliśmy jeszcze raz na kamienne mury, znów wsiedliśmy do „G” i ruszyliśmy w kierunku ostatniego już tego dnia zamku, a mgły zrobiły się jeszcze bardziej gęste.
Castello di Carpineti
Castello di Carpineti był tym, na którym zależało nam najbardziej. Niestety i tu musieliśmy wściubiać nos przez zamknięte kraty, bo tak jak w Sarzano, wszystko owiane było głuchą, jeszcze zimową ciszą. Znaleźliśmy nawet przejście, z którego bardzo nas kusiło, żeby skorzystać, ale tym razem postanowiliśmy być „poprawni” i nie wciskać się tam, gdzie nie wolno.
Zamek wzniesiony został za panowania… – uwaga – Matilde di Canossa! Stał się przy okazji jej ulubioną siedzibą do przyjmowania zacnych gości – wśród nich papież Grzegorz VII i biskup Lukki Anselmo. W 1092 roku natomiast Matilde zorganizowała tu naradę biskupów i mnichów, aby położyć kres wojnie z heretykami.
Ruiny zamku są niezwykle widowiskowe już z racji samego położenia. Castello wznosi się na skalnej ostrodze góry Antognano i dawniej był typową fortyfikacją obronną z centralną wieżą, otoczony murami, w których ukryty był również kościół Sant’Andrea i XVI wieczny cmentarz.
Dziś tuż obok znajduje się ważne rozgałęzienie pieszych szlaków, wśród których również Sentiero di Matilde.
Zakończyliśmy nasze zamkowe odkrycia nie bardzo późnym popołudniem. Czekały nas jeszcze trzy godziny drogi. Oczywiście piękniej byłoby w słońcu, ciekawiej byłoby, gdyby wszystkie zamki były otwarte, ale tak czy inaczej było najpiękniej w świecie. Takiej niedzieli nie zamieniłabym na wszystkie egzotyczne podróże świata, na Zanzibary i Karaiby razem wzięte, bo szczęście jest zupełnie czymś innym.
Pięknego dnia!
4 komentarze
Oj jak ja sie zgadzam z tą teorią o szczęściu 🎉 Cudne zdjecia
<3
„G” jak guida? Kasiu, zamki piękne, miód na moje serducho, ale bym sobie pokopała:D:D
Nie:) G to „imię” czterech kółek:) Jeszcze przez chwilę tylko G:)