Wielkanoc 2026 – inaczej, choć niezwykle

Idziemy wolniutko, bo Lucy wciąż przystaje i coś fotografuje. 

– Popatrz ile dzikich orchidei! 

Łąki apenińskie robią się fioletowe.

Po 4 kilometrach dochodzimy do miejsca, w którym można zejść, czy też raczej zsunąć się nad wodę. 

Chwilę później siedzimy już nad potokiem. Szmaragdowa woda chlupocze przelewając się przez kamienne koryto…

– Gdybyś mogła posiadać jakąś super moc, to co byś wybrała? – pyta Lucy.

– Ha! To jest pytanie w stylu tych, jakie zadaję moim uczniom w czasie konwersacji. Wiesz… To trudne pytanie, bo tak banalnie i szlachetnie mogłabym odpowiedzieć, że uzdrawiać ludzi, ale wyobrażasz sobie, co to by się działo? Albo żeby móc się teleportować, ale to z kolei odarłoby podróżowanie z ogromnej przyjemności smakowania drogi. Czytać w myślach bym nie chciała, podróżować w czasie też nie, bo mogłoby się okazać, że zamiast żyć tu i teraz daję się wkręcić w jakąś machinę czasu… No dobrze! To ja chyba chciałabym umieć latać… – Lucy na tę odpowiedź wymownie przewraca oczami – no tak, dla ciebie jestem zbyt banalna. A ty?

– Tak! Jesteś banalna! Ale latać jako człowiek, czy jako ptak? 

– Jako człowiek. 

– A ja bym chciała móc się zamieniać w zwierzęta. 

– To ciekawe. 

– I mogłabym się zamienić w ptaka i latać, widzisz? To zadaj mi teraz ty jakieś pytanie, które zadajesz swoim uczniom. 

– Gdybyś była żywiołem albo zjawiskiem atmosferycznym, to czym byś była? Bo ja byłabym ciepłym wiatrem w pogodny, upalny dzień.

– A ja byłabym dniem zimowym, kiedy jest śnieg, słońce i wiatr ten śnieg podrywa do tańca.

– Gdybyś mogła zmienić tylko jedną rzecz w swoim życiu? Co by to było? 

– To bez sensu. Nic. 

– Wiem. Ja też nic, lepiej nic, bo nawet banalna zmiana mogłaby spowodować, że wiele z tego, co piękne, w ogóle by się nie wydarzyłoby. Na przykład, może gdybym skończyła studia, dziś nie byłabym we Włoszech…

– I nie miałabyś mnie… Biedna Buba… 

– I nie miałabym ciebie… I może nie byłoby Jego… 

– Jakim zwierzęciem chciałabyś być? – kolejne pytanie rzuca Lucy.

– Na pewno jakimś ptakiem. Może żurawiem? – zastanawiam się na głos – och jednak nie, bo one lecą w kluczu, a to jak wycieczka zorganizowana. Lepiej orłem, chyba nie jestem zbyt wymagająca?

– Jakim orłem?

– No jak to jakim? Królewskim. Z Abruzzo.

– Phi! – prycha Lucy – ja jestem ciekawsza, byłabym szopem. A gdybyś mogła cofnąć się w czasie – przychodzi jej do głowy kolejne pytanie – i spotkać samą siebie, to co byś sobie powiedziała i w jakim wieku chciałabyś się spotkać?

– Ja sobie samej w wieku kilkunastu lat, może dwudziestu i powiedziałabym: nie martw się, kiedyś będziesz bardzo szczęśliwa i w twoim życiu wydarzy się dużo pięknego. Nie załamuj się, bo będzie przede tobą wiele trudów, ale one miną, to znaczy ty je przetrwasz.

– A ja…

– O matko… A ty samą siebie byś przyprawiła o zawał serca. Co byś powiedziała?

–  Nie rozumiesz… Ja bym nic nie powiedziała, ja bym się tylko pokazała samej sobie jedenastoletniej i to byłby bardzo szczęśliwy moment. Nic nie musiałabym mówić. 

Ścisnęło mnie w gardle…

Idziemy dalej… Motyle fruwają nam nad głową, orchidee kwitną, słońce przyjemnie grzeje. Jest piękny dzień. Dobry dzień.