Urodziny Lucy

Wchodzą obydwoje w tym samym czasie, bo przyjechali jednym autobusem. Mikołaj ma dziwną minę, której nie umiem zinterpretować. Dziecko bolońskie wchodzi do kuchni i nerwowo przechodzi to do okna, to do pieca… Uśmiecha się, patrzy na mnie pięknymi oczami, zbiera się na odwagę. 

W końcu zatrzymuje się przy piecu, gdzie ja stoję zmrożona, choć gorąc pali mi dłonie. Czekam na wybuch bomby…. A może to jednak nic poważnego, może tylko rzuca studia? 

– Mama ja jestem trans – zatrzymuje się przede mną i przewierca jednocześnie wzrokiem. 

– Ok… – odpowiadam, a w mojej głowie zaczyna się jeszcze większy galop myśli: co? jak? co to znaczy? co ja przed chwilą usłyszałam? To próba… Pewnie kolejny eksperyment… Boże dlaczego mi to robi??? 

Nie pamiętam dokładnie całej chronologii dialogu. Ja w każdym razie staram się w tym wszystkim stanąć na wysokości zadania i nie upaść, nie zemdleć, nie umrzeć… 

Nic jej się nie wydaje. Pokazuje studencką legitymację z nowym imieniem, TAMTEGO już nie możemy używać. Potem zdjęcia w outficie, w którym funkcjonuje w Bolonii..

– Czy teraz już mogę się przebrać? – pyta – ty się naprawdę nie zorientowałaś? – patrzy mi znów w oczy. 

– Nie. Była pewna, że jesteś gayem. 

– Och naprawdę myślałaś, że musiałabym to aż tak ogłaszać? 

– No właśnie nie! Tu mi się nie zgadzało. W kwestii orientacji, tolerancji zawsze panowała w tym domu swoboda. Nie raz powtarzałam: kochajcie sobie kogo chcecie!

– Dokładnie. 

– Ale o tym nawet nie pomyślałam…

– Chcesz o coś zapytać?

– Tak, na pewno będę miała dużo pytań, tylko poczekaj, chwilę to zajmie zanim wgra mi się nowe oprogramowanie…

Noc jest długa, noc przynosi tylko płacz, łkanie, rozpacz, choć wiem, że to wcale nie jest powód do rozpaczy. To żaden dramat, to tylko nowa sytuacja, z którą musimy się zmierzyć.

– Ale dlaczego ja? – pytam się w myślach.

– A dlaczego nie? – sama sobie odpowiadam.   

Wtedy jeszcze Lucia, dziś już Lucy – starsza, ugruntowana w swojej decyzji, odważna. 

W tamtej chwili byłam zdruzgotana, bo wiedziałam, że trudna przed nią przyszłość, ale z drugiej strony byłam szczęśliwa, bo udało mi się wychować odważnego człowieka. W wieku 20 lat stanęła przede mną i powiedziała kim jest. Ja jestem dziś u progu prawie 50-tki i wciąż jeszcze wychodzi ze mnie zahukana dziewczynka, która boi się własnego cienia. 

Zajęta byłam w ostatnich dniach bajaniem o weekendzie, więc dopiero dziś wpis urodzinowy Lucy, bo jej urodziny dla mnie teraz właśnie 1 marca, nawet jeśli tort szykujemy 7 lipca. 

Pięknego dnia!