Na pizańskich ziemiach – wstęp

– Popatrz na nasz cień – zaśmiał się – ja to zdemontuję! To wygląda okropnie! 

– Wcale nie! Nawet nie próbuj! Nikt takiego nie ma! Ja go jeszcze pomaluję w kwiatki. 

– Jasne, bo teraz za mało rzucamy się w oczy z tą fają.

*** 

– Czy to jest prysznic? – tymi słowami wita nas gospodarz naszej ulubionej w trattorii w Vicopisano. 

– Tak! – odpowiadam z dumą, a On się tylko śmieje. 

– Wygrałem! Miałem rację! To prysznic! – gospodarz krzyczy w kierunku kuchni, po czym znów odwraca się do nas – założyliśmy się z bratem jak paliliśmy przed wejściem papierosy. Che figata! (ale zajedwabiste!)

– Widzisz? – szepczę do Niego, kiedy idziemy do stolika – mówiłam ci, że to figata jakich mało! 

***

Jest sobotni wieczór. Przez jeden drobiazg musimy odwrócić plan naszej wycieczki i tak w miejscu, które zaplanowane było na niedzielny ranek lądujemy w sobotnie późne popołudnie. Wychodzi w sumie na dobre. 

Jest piękna pogoda, słońce powoli zniża głowę do linii horyzontu. W oddali rozmywają się Korsyka, Capraia i Gorgona. Jesteśmy na przełęczy, z której widać pół świata. Monte Pisano uwodzi nas kolejny raz.

– To co? Bierzemy tu prysznic? 

– Tak, bo jak zaczniemy zjeżdżać i szukać innego miejsca to się chłodniej zrobi. 

– Muszę inaczej zaparkować, żeby być na wzniesieniu. 

G. zostaje przeparkowany. On montuje do rury prysznic, a ja wyciągam z naszego pudełka łazienkowe przybory. Na przełęczy jesteśmy zupełnie sami, więc nie trzeba się nawet chować za żadną prowizoryczną zasłonką.

– Jak woda?

– Bardzo ciepła nie jest, ale też nie jest zimna, taka letnia, w sam raz na odświeżenie się.

Uwijamy się szybko z wieczorną toaletą, potem wkładamy wieczorne odzienie i ruszamy w stronę Marina di Pisa…