Marradyjskie kasztany w słońcu

To już trzynasty, choć tak naprawdę czternasty rok, w którym mogę cieszyć się marradyjską kasztanową sagrą. Pewnego razu Franco, brat Mario zapytał mnie czy jeszcze mi się nie znudziło fotografowanie w kółko tego samego. Odpowiedziałam wtedy, że sagra nigdy nie jest taka sama – to znaczy może dla niektórych jest, ale ci którzy mają uważność spojrzenia, ci w każdej październikowej niedzieli znajdą coś nowego.  

Przez lata zrobiłam setki, a pewnie nawet tysiące zdjęć. Uwieczniłam osoby, których już dziś wśród nas nie ma. Fotografowałam jedzenie, zabawę, stragany, bibeloty, wszystko co wpadło w kadr. 

Wczoraj tych zdjęć zrobiłam zdecydowanie mniej, ale nie dlatego, że wygasła we mnie wena, tylko dlatego, że Nikon już ledwo zipie, więc efekt jego pracy i tak nie jest już satysfakcjonujący. 

Moje wczorajsze kasztanowanie uświetniła obecność mojej Córki i wspólny czas, spotkania z Przyjaciółmi oraz spotkanie z Czytelnikami, których w te strony przygnała opowieść Nieznane Toskania i Romania. Gdzie Dante mówi Dobranoc. 

To naprawdę wzruszające widzieć jak ktoś przechadza się po Marradi z moją książką w ręku. Czuję się zaszczycona i doceniona. Dziękuję.

Druga kasztanowa niedziela udała nam się w Marradi koncertowo. Pogoda była jak marzenie, muzyka grała, tłum płynął pomiędzy straganami, smakołyków nie brakowało, Compagnia per non perir d’inedia bawiła jak zawsze do łez. Kto był ten wie, kto nie – ten może tylko żałować. 

Przed nami jeszcze dwie niedziele, więc jeśli macie taką możliwość przybywajcie do Marradi.