Lucy podaje kolację

Niedziela jak kolejny zawodnik w sztafecie roku przejmuje pałeczkę i zaczyna drugą połowę listopada. Lato świętego Marcina schodzi z afisza. Przed nami tydzień brzydkiej pogody – ma być deszczowo, a w następny weekend nawet przebąkuje się o śniegu z deszczem…  

Na dziś plany mgliste i jeszcze niewyraźne, tak jak niewyraźne jest dziś niebo nad Biforco – ani deszczowe, ani pogodne, nijakie takie. Jedynie wieczór planowo jest klarowny – tradycyjna pizza z przyjaciółkami. A co do reszty… Staram się nie wybiegać myślami do przodu, staram się brać to, co przychodzi z chwili na chwilę. Jeśli dzieje się pięknie, skupić się na tym „pięknie”, jeśli dzieje się źle, tłumaczę sobie, że to tylko na chwilę i zaraz znów będzie pięknie. Nie zawsze mi się to udaje, ale pracuję nad tym.

Optymizm jest oprogramowaniem, które mam wgrane na stałe. Czasem tylko boję się, że za jego przerost życie znów da mi prztyczka w nos. Nie wiem z czego to wynika – taki głupi strach, że jak będę myśleć pozytywnie, to dostanę po łapach. Z drugiej strony jak patrzę w przeszłość, to myślę sobie, że ta brawura wyszła mi do tej pory tylko na dobre. Gdyby nie ona, nie byłabym tu, gdzie jestem, ani tym, kim jestem. 

***

Jeszcze update „popoślizgowy”… W sobotę Mikołaj wrócił wczesnym wieczorem uradowany z naprawionego Gratka. Tata Cateriny nie tylko znalazł drzwi, ale też je zamontował. Szczęśliwy był Mikołaj podwójnie – po pierwsze dlatego, że miał naprawiony samochód, a po drugie nauczył się nowej rzeczy. 

Dobrej niedzieli!