Florencja rozświetlona świątecznie

Immacolata jest dniem wolnym w Italii, ale nie w Polsce, więc mój tryb pracy dopasowuje się do polskich uczniów, a to znaczy, że ja dziś nie świętuję. Tak się jednak złożyło, że mam dziś w grafiku o dwie lekcje mniej niż zwykle i mam zamiar przełożyć to na trekking. Coś mi się zdaje, że już od dawna nie wędrowałam i moje stopy, choć jeszcze nieco cierpiące, to już domagają się randki ze szlakiem. 

Generalnie nazbierało się mnóstwo zaległości, ale patrząc na to co dzieje się za oknem, byłoby niewybaczalnym grzechem nie wykorzystać dziś tylko kilku godzin na zasłużony marsz. 

Mamy grudzień, ale ten grudzień w tym roku, przynajmniej na ten moment jest jak słodka, ciepła pieszczota. Nawet wczorajsze światła Florencji wydawały mi się w takiej aurze trochę nie na miejscu. 

Na koniec jeszcze nasze zagadki… Nie publikowałam kolejnych, bo nie widziałam, żeby ktoś się nimi zainteresował. Tylko jedna osoba (Grazie Anka!) spróbowała się z nami pobawić. To są takie momenty, kiedy znów odbijam się od ściany.

Podobnie dzieje się na Florenckiej grupie – w każdy piątek poświęcam rano czas, żeby przygotować spis atrakcji na weekend. Grupa liczy prawie 10.000 osób, a do wpisu o atrakcjach zajrzy w porywach 200. Kłaniam się nisko i proszę o polubienie profili na FB i IG, bo jest to ważne w mojej pracy, a tymczasem polubień… ubywa. 

Proszę o polecenie, posłanie w świat moich książek i bloga i innych działalności, ale i tu odpowiada zawsze ta sama najwierniejsza garstka. 

Coraz częściej więc mam takie poczucie palenia energii trochę bez sensu, na to co zbędne.

Wiem, że ja sama nie zawsze odpowiadam od razu na komentarze, ale to wynika tylko z wypełnienia moich dni po brzegi. Staram się zawsze wszystko nadrobić i tym, którzy zostawiają pod postem kilka słów przy okazji z serca dziękuję. To też jest ważne…

Dobrego dnia! Dobrego odliczania do świąt.

Zagadka z 3 grudnia: DZIAŁA TYLKO WTEDY, KIEDY SIĘ OTWORZY.