Jeszcze raz o poezji
– Mama jest jak Gertrude Stein – powiedział Mikołaj, kiedy usiadłam w kuchennym oknie i zaczęłam z uwagą czytać jego kolejne poezje. Czytałam i czytałam i nadziwić się nie mogłam. I to nie dlatego, że to moje dziecko, bo wiadomo – matka to matka, zawsze będzie nieco zaślepiona. Uderzyła mnie symbolika, zadziwiła poetyka, błyskotliwość metafor, bogactwo słów, krystaliczna liryka sącząca się z każdego epitetu…
Kiedy wieczorem do kolacji zasiedliśmy we troje, poprosiłam Mikołaja, żeby przyniósł ten swój zeszyt, bo bardzo byłam ciekawa krytycznego spojrzenia Bolońskiego Dziecka.
– Co myślisz? Czy tylko mi się wydaje, że to jest świetne?
– Nie, nie, bardzo dobre, naprawdę. Zastanawiam się kim się inspiruje, czyje poezje to przypomina.
– On bardzo lubi Baudelaire. A ja mam trochę skojarzenia z Dino Campana.
– Nie, Campana nie, używa zupełnie innej konstrukcji. Przypomina mi tego włoskiego poetę… Nie Ungaretti… Nie Pascoli.
– Pascoli też bardzo lubi.
– Już wiem! Montale!
Oczywiście o świcie zamiast zająć się czymś pożytecznym, zaczęłam czytać poezje włoskiego noblisty, żeby znów uzupełnić braki w mojej wiedzy.
Zamiłowanie do tworzenia
Cały wieczór minął nam na rozmowach o literaturze.
– Ja w ogóle nie lubię prozy – podkreślił kolejny raz Mikołaj.
– Nawet Hemingwaya?
Uśmiechnął się szubrawo.
– Hemingway był przede wszystkim seksistą – wtrąciłam się.
– Hemingway był super, nawet ci z Mettalica się nim inspirowali! For Whom the Bell Tolls! Nie zna?
– A Virginia Woolf?
– O nie! – zaprotestował Mikołaj.
– Ja uwielbiam…
– Wiecie, że w To the Lighthouse przez kilkanaście stron opisane są przemyślenia z kilku sekund?
– No właśnie – oburzył się Mikołaj – to ja przez kilkanaście stron mam czytać o tym, co ktoś myślał przez dwie sekundy?
– To jest właśnie impresjonizm literacki.
Nim poszłam spać swoją twórczość zaprezentowało jeszcze Bolońskie Dziecko…
– Dlaczego płaczesz?
– Bo to, co mi teraz czytasz szarpie duszę.
Zastanawiam się jak to się stało, że obydwoje z moich dzieci mają tak silne zapędy artystyczne. Czy człowiek się z tym rodzi, czy może gdzieś w pewnym momencie coś się zasieje samo? Trochę się czasem martwię, że wszyscy troje jesteśmy tak bardzo niepraktyczni, niedzisiejsi. Fantazjujemy sobie artystycznie, a przecież od tego chleba nie ma…
Choć z drugiej strony łamię sobie głowę, jak pokierować tymi zapędami, jak to zrobić, żeby ta cała ich twórczość wyszła poza ich pokoje. Street art, art, komiks, pastele, skomponowany samodzielnie cały album muzyczny, poezje, proza… Mam takie poczucie, że ich wszechstronność nie jest czymś zwyczajnym i powinnam zadbać o to, żeby świat się o tym dowiedział.
Pogoda znów daje nam do wiwatu. Wariacka ta zima. Mam nadzieję, że to się zaraz wszystko wyciszy, bo przecież plany na najbliższe dni są wielkie!
Dobrego wtorku!
3 komentarze
Dzień dobry, w ten piękny poranek :0
Cudowny wpis… Życzę, by Wasza sztuka mogła zaprezentować się ŚWIATU, w dzisiejszym świecie technologii to nie jest łatwe…
Ale nie ustawajcie w pukaniu do różnych drzwi, na pewno któreś się otworzą …
Na oścież !!!
Pozdrawiam serdecznie:):):):):)
Grazie <3 No właśnie to wszystko bardzo trudne w dzisiejszych czasach. PIęknego dnia!
Ale się nie poddawajcie!
Radości, pomyślności, wyciszenia, Dyziowania w ten nadchodzący czas…