Dante i piadiny
– Jak w jakimś filmie, prawda? – powiedziała M. rozanielonym głosem – i jeszcze ta muzyka!
Bar Classe był nadal pozimowo zamknięty, ale nieco dalej wzdłuż promenady znalazłyśmy otwartą piadinerię. Dante! Najlepsza nazwa dla jakiegokolwiek przybytku na tym odcinku Riviery Romanii. Swoją drogą ciekawa jestem czy Dante przysiadł kiedyś na plaży w Lido zwanym dziś jego imieniem… Lido di Dante!
Siedziałyśmy przy plastikowym stoliku, piłyśmy swojskie wino, zajadałyśmy pyszne piadiny i zgodnie przytakiwałyśmy sobie w stwierdzeniu, że człowiek do szczęścia potrzebuje niewiele.
Pianina była wyśmienita, niezwykły był kolor nieba, wyśmienity był cały kwietniowy piątek.
Morze kwietniowe
W jednej części plaży rozłożyła się roześmiana wycieczka szkolnych dzieci, które chyba też dawno morza nie widziały, bo uradowane były chwilą niemniej od nas.
Minęłyśmy dzieciaki i poszłyśmy dalej w stronę rezerwatu. Napotykałyśmy z rzadka pojedyncze osoby, ale momentami plaża była zupełnie pusta. Morze było spokojne, tylko od północy zawiewał jeszcze chłodny wiatr.
Znalazłyśmy sobie spokojniejszy zakątek i rozłożyłyśmy się w słońcu na wydmie, żeby naszej chwili „człowiek nie wiele potrzebuje do szczęścia”, przydać jeszcze więcej tego „niewiele”.
Miałam przez chwilę wrażenie, że wysiadłam na małej, sennej stacji z rozpędzonego pociągu zwanego życiem. Pociąg pognał gdzieś dalej, a na tej skromnej stacji poza wiosennym wiatrem nikogo nie było, niósł się tylko uwodzący trel ptaków. Przez chwilę nie musiałam nigdzie gnać, wszystko zwolniło…
Dodatek botaniczny
Jadąc nad morze, na opłotkach Ravenny wypatrzyłyśmy równiutki zagajnik, jeden z tych posadzonych ręką człowieka, cały w lila-różowych kwiatach. Za nic nie umiałyśmy rozszyfrować co to były za drzewa. Wracając do domu podobny lasek tuż obok ciągnącego się w nieskończoność pola rzepaku dojrzałyśmy przed Faenzą.
– Sprawdzimy?
Takie momenty w podróży – nawet najkrótszej – lubię najbardziej. Spontanicznie rodzące się zachwyty, łapane w przelocie impresje…
Okazało się, że drzewa, które nas zachwyciły to paulonia lub paulownia elongata. Roślina pochodząca z Azji, która wiosną jest niezwykle widowiskowa i która bardzo często łączona jest z legendą Feniksa, tak jak słynny ptak – ona też jest symbolem szybkiego odradzania się, siły witalnej, życia w ogóle!
Podobno w Japonii sadzi się to drzewo przy narodzinach córki i ścina je, kiedy dziewczyna wychodzi za mąż.
Kielichowate kwiaty pachniały upajająco, niektóre z nich już opadły, przeszłyśmy jeszcze kilka kroków uradowane odkryciem, sfotografowałyśmy przaśny rzepak i tym sposobem postawiłyśmy kropkę nad i wyjątkowego dnia pod tytułem „człowiek niewiele potrzebuje do szczęścia”.
Dziś mam nadzieję, że dalej będziemy trwać w tej filozofii, choć w kontekście dzisiejszych planów słowo „nic” jest zdecydowanie krzywdzące.
Pięknego dnia!
Dla lubiących ruchome obrazki – jak zawsze pamiątkowa ROLKA.
Jeden komentarz
Szczęście jest na wyciągnięcie ręki, tylko czasem nie chce się tej ręki wyciągać…..
Pozdrawiam serdecznie
U nas wreszcie ciepło i słonecznie🤗🤗🤗🤗🤗🤗🤗🤗🤗