Dziękuję i urodzinowy prezent
Na początek wielkie, wielgachne prosto z serca DZIĘKUJĘ! Dziękuję za wczorajsze życzenia, za tyle dobrych słów, za Waszą obecność, za podzielenie się wspomnieniami – jest mi bardzo miło i jestem naprawdę szczerze wzruszona.
Zupełnie niespodziewanie urodził się wczoraj piękny wieczór, który był jak wisienka na torcie – urodzinowym torcie, którego w końcu nie było. To znaczy nie było tortu, ale wisienka, czy też cały kosz wisienek to i owszem!
Powoli kończy się sezon imprez pod dachem i zaraz ruszą imprezy pod gołym niebem, które mam nadzieję ubarwią nam późną wiosnę, lato i wczesną jesień. Tymczasem wczoraj, czy też jeszcze dzisiaj – bo impreza skończyła się o 3 nad ranem, znów bawiliśmy się pląsając przy muzyce jakby jutra miało nie być.
To, jak ja te wieczory lubię, trudno wyrazić słowami… Muszę przyznać, że „zimowy” sezon, tak kiedyś przeze mnie znienawidzony, w tym roku był jedyny w swoim rodzaju. Choć wydarzyło się dużo złego i ciężary zwaliły się na ramiona całymi tonami, to jednocześnie też działo się pięknie i to pięknie dodało mi skrzydeł oraz sprawiło, że zimowe ponure miesiące zapamiętam na całe życie. Chyba przez ostatnie dziesięć lat nie tańczyłam tyle, co w czasie ostatnich pięciu miesięcy.
Kiedy nad ranem kładłam się spać, uśmiechałam się sama do siebie, bo było to jak niespodziewany prezent na blogowe urodziny.
Święto wyzwolenia
Impreza taneczna nie bez powodu została tym razem zorganizowana w czwartek. Otóż na drugi dzień był 25 kwietnia, czyli w Italii święto państwowe i w tym roku długi weekend. Oczywiście dla kogo weekend, dla tego weekend… Niektórzy po balowaniu do rana, karnie stawili się do obowiązków, ale generalnie większość kraju świętowała w najlepsze.
W tym roku obchodzimy dokładnie 80 rocznicę wyzwolenia Włoch.
25 kwietnia 1945 roku to dzień, w którym Italia została wyzwolona spod okupacji nazistowskiej i w którym ogłoszono upadek faszyzmu. Jednocześnie ten dzień stał się świętem partyzantów i ruchu oporu.
Ja pomiędzy lekcjami podarowałam sobie dziś drugi prezent blogowo wyzwoleniowy – wiosenny trekking ponad Biforco. Nadziwić się nie mogłam eksplozją zieleni. Sfotografowałam znów dziesiątki kwiatów – od lila-różu, przez fuksję, po adwentowy fiolet, na poziomkach kończąc, a nim zeszłam z gór, przysiadłam na płaskim kamieniu, zapatrzyłam się w coraz bardziej puchaty profil Apeninów i przez chwilę ogarnęła mnie miła dla duszy beztroska.
Och! Zupełnie zapomniałam! Był przecież jeszcze jeden prezent…
Mikołaj w ostatnich dniach pracował przy opróżnianiu starego domu z klamotów, a kilka z nich (nieodrodny syn swojej matki) przytargał do domu. Kiedy wróciłam z trekkingu, zostałam przez niego usadzona w kuchni i tak czekałam na urządzenie mojego nowego kącika do pracy, ale tym pochwalę się już jutro.
Dobrej nocy!
7 komentarzy
A już myślałam, że znalazł różową czapkę z pomponem:)
Niestety nadal zaginiona w akcji:)
A to we Włoszech w czasie Żałoby Narodowej można tak hucznie się bawić ?
Przyznam bez bicia, że nic nie wiem o żałobie. Rozumiem, że chodzi o śmierć papieża… Teraz doczytałam. I szczerze mówiąc, też jak wielu Włochów, nie rozumiem dlaczego jest ogłoszona żałoba i to pięciodniowa. Wygląda na to, że to sprawa bardzo kontrowersyjna.
Dobrego dnia 😘
Taki syn to skarb👏👏👏👏
Prawda!
Mnie zaskoczyły kwitnące poziomki na Kaszubach w sobotę. Chyba nigdy nie widziałam ich kwitnących w kwietniu. Pozdrowienia