Dziękuję
Może na początek zamiast buongiorno (czy też już buonasera) – wielkie dziękuję! Dziękuję tym, którzy odpowiedzieli na tak istotne dla mnie pytanie oraz tym, którzy treści promocyjne posłali w świat. Mam nadzieję, że to wszystko przełoży się pozytywnie na owocne działania w mojej pracy. Jest mi trudno, jak nie wiem co, ale nieustannie wierzę, że i w tej kwestii kiedyś się to zmieni. Afirmuję, wizualizuję, skoro tyle cudów się zadziało, to może zdarzy się jeszcze jeden.
Rankiem na pocztę przyszedł wyczekany mail w sprawie publikacji książki i zaraz zrobiło mi się lepiej. Jednocześnie – równowaga w przyrodzie musi być – z drugiej strony zrobiło się kostropato i karkołomnie.
Post niedokończony
Zamknęłam komputer, w pół słowa porzuciłam relacjonowanie karkołomności i razem z Mikołajem kwadrans po dwunastej ruszyłam do Florencji.
– Będę spokojniejszy jeśli Nico z tobą pojedzie. Teraz wcześnie jest ciemno, a moja kuzynka mówi, że w okolicach stacji to strach się bać.
Było mi miło, że ktoś się o mnie martwi i jednocześnie zdziwiona i onieśmielona. To są sytuacje kompletnie dla mnie nowe. Przez ostatnie lata włóczyłam się dalej najczęściej właśnie sama i nikt sobie tym głowy nie zawracał. Zwykle dzieciom mówiłam tylko gdzie się wybieram, żeby w razie czego wiedzieli gdzie mnie szukać.
Ja nie pracowałam w drugiej połowie dnia ze względu na polskie święto, a Nico przez nieustający deszcz. Bez specjalnego więc namawiania bardzo chętnie przyłączył się do mojej kulturalnej wyprawy do Florencji. Dziś zatem tak skrótowo, ale już jutro zaproszę Was na relację z pięknej wyprawy, który była idealnym lekarstwem na moje karkołomności. Pojutrze natomiast zabiorę Was do nowego florenckiego muzeum, przy którym i mnie i Mikołajowi aż zabrakło słów!
Dobrej nocy!
