Bez wieści
Lato półroczne przepadło bez wieści, a lato świętego Marcina się na nas wypięło. Od kilku ładnych dni, z małą niedzielną przerwą, pada, siąpi, mży, dżdży, zacina, kropi, leje i tak w kółko… Podobno tak ma być do piątku! Patrząc dziś za okno, nasuwa się jedna myśl – na pewno to nie pogoda jest tym, za co można docenić listopad.
Tak czy inaczej niestraszny mi już listopad i staram się tę stagnację wywołaną aurą przekuć w coś konstruktywnego, bo najgorsze jest poczucie, że czas mija na niczym.
Po długich miesiącach otworzyłam plik z TĄ książką i czytam…
Czytam i poprawiam. Kasuję i dopisuję. Jeszcze raz czytam, znów zmieniam, zamyślam się, przestawiam słowa, zmieniam metafory, wywalam zbędne ozdobniki. Co drugie zdanie wydaje mi się teraz głupie, banalne, grafomańskie do bólu. Wcale nie jest łatwo napisać książkę – napisać dobrą książkę, napisać dobrze książkę.
Teraz jednak musze się w sobie zebrać, bo w końcu pojawiła się szansa (małe światełko w tunelu) na to, by wreszcie książkę wydać godnie i nie stracić szacunku do samej siebie.
Mam tylko nadzieję – patrząc na moje ostatnie „inwestycje”, że nie będzie to gwóźdź do mojej budżetowej trumny, tak jak to było w przypadku nowej strony bloga i nowego nikona.
Nieśmiało więc zapytam: kto z Was czeka na TĘ książkę?
Burza mózgów
Ostatnio zapytałam chat GPT – co zrobić, żeby rozszerzyć publiczność na social media? To kluczowe przy sprzedaży książki. Mądrala podpowiedział mi to, co już wcześniej wiedziałam – przygotowuj wpisy hasłowe: 10 miejsc, gdzie zjeść we Florencji, TOP 5 najładniejszych miasteczek Romanii. Co zjeść w Bolonii… Itd, itp…
– W życiu! Wypchaj się! – powiedziałam na głos, zamknęłam komputer i poszłam na spacer.
Potem spotkałam się z Agnieszką z Rzymu:
– Nisza się zawsze obroni, pamiętaj o tym!
I tego będę się trzymać, pozostając wierna sobie samej, pozostając przy swoim stylu. Nawet jeśli będę w tym niemodna, a algorytmy dalej będą mieć mnie w poważaniu, nie mam zamiaru sprowadzić moich opowieści do formatu „short”.
***
Mikołaj wniósł do domu beniaminka. Jeszcze nie było u nas przymrozków i chyba szybko nie będzie, ale smutno mi było patrzeć jak moja 27-letnia roślinka moknie w ogródku. Ostatnie pomidory, od których uginały się krzaki już chyba nie zdążą dojrzeć. Jeśli znajdę chwilę z najładniejszych zielonych zrobię marmoladę, ale to „znajdę chwilę” jest trochę pobożnym życzeniem.
Lucy cieszy się ostatnimi godzinami z Ukochaną, zanim ta znów przefrunie nad oceanem. Spacerują po bolońskich mercatini, gotują, robią jabłkową marmoladę i oglądają filmy. Aż mi ich żal i mam nadzieję, że czas oczekiwania na kolejne bycie prawdziwie razem minie im szybko.
Ja tymczasem poza akrobacjami z książką rzucam przynętę na najbliższy weekend i czekam, czy On się na nią złapie. Taka piękna sagra będzie w ten weekend w części Toskanii, w której razem jeszcze nie byliśmy… Chciałabym znowu GDZIEŚ pojechać, choćby tylko na jeden dzień!
Pięknego popołudnia!
4 komentarze
Kasiu, ja czekam na TĘ książkę i mocno wierzę, że się doczekam i skonsumuję ze smakiem, jak wszystkie dotąd, a nawet bardziej. Blog blogiem, ale ja lubię wziąć książkę do ręki, powąchać, pooglądać zdjęcia, a potem delektować się słowem.
Ja czekam Kasiu ! Czekam i czekam i juz jestem spokojna ,że sie doczekam !
Czekam i ja 😘
Śmiało odpowiem: Ja!