Jeszcze jeden dar natury
Tarninę powinno się zbierać po pierwszych przymrozkach, a tych u nas (szczęśliwie!) w tym sezonie jeszcze nie było. Tak czy inaczej postanowiliśmy dłużej nie czekać z obawy, że nagle napatoczy się jakieś ekstremalne załamanie pogody i dziką śliwkę, zwaną tu prugnolo, trafi szlag.
Prugnino, czyli likier z tarniny przygotowuje się w Appennino w co drugim domu. To idealne digestivo, które ma wiele właściwości zdrowotnych. Podobno tarnina nawet w tej formie wcale ich nie traci – zapobiega miażdżycy mając zbawienny wpływ na krew, obniża jej ciśnienie oraz zły cholesterol, podwyższając jednocześnie ten dobry, jest naturalnym lekarstwem na problemy jelitowe i przede wszystkim likier z niej smakuje doskonale, o wiele lepiej niż wszystkie barowe amari.
W zeszłym roku mieliśmy iść razem zbierać prugnolo, ale wszechświat sprzysiągł się przeciwko nam i tak się nie stało. Listopad rok temu był w ogóle bardzo trudny, o czym chyba milczałam na blogu, ale łez obydwoje wylaliśmy wtedy całe morze.
Od tamtego momentu mija właśnie równo rok i tym razem, tak jak było zaplanowane, po prugnolo wyruszyliśmy na Dwie Pary Hoka.
Dziką śliwką krzewy w Apeninach są teraz tak gęsto oblepione, że już z daleka wydają się całe niebieskie. Rzuciliśmy się do zbierania jak opętani i nasza torba szybko zrobiła się ciężka. Zamierzaliśmy zebrać dwa kilo, bo tyle też kupiliśmy alkoholu – dwa kilo śliwek, na dwa litry alkoholu…
– Już dwa kilo mamy na pewno – podniosłam z ziemi torbę.
– Chyba tak, ale gdyby się okazało, że jest kilo osiemdziesiąt, to by nas szlag trafił.
– Masz rację, nazbierajmy jeszcze trochę…
Ostatecznie nasz zbiór zakończył się na 3,4 kg!
Apeniny listopadowe
A w Apeninach, w gaju kasztanowym Pigara było… powiedzieć pięknie, to nic nie powiedzieć. Majestatycznie, nostalgicznie, rdzawo, bursztynowo, zielono, rubinowo, złoto, mokro, krystalicznie…
Kilka szarpanych chmur snuło się wokół apenińskich grani, ale w końcu po dniach mżenia i dżdżu wyszło słońce i jesienne kolory nabrały największego natężenia. Byliśmy zdziwieni, że po tak długim lecie, liście mają jeszcze silę trzymać się gałęzi.
Pigara – czyli nasz najbardziej zabytkowy i szlachetny gaj kasztanowy jarzyła się jesiennym złotem, jakby to była połowa października. Szliśmy wzdłuż wiekowych drzew i po raz kolejny zachwycaliśmy się ideą mnichów z Valomborsa – to w końcu oni wybrali to miejsce i posadzili drzewa w idealnych rzędach, w optymalnej od siebie odległości. Te drzewa wykarmiły już wiele pokoleń.
W domu tarnina została dobrze umyta, zapakowana w słoje i zalana alkoholem. Teraz musi swoje odczekać i pewnie w okolicach karnawału będziemy mogli pokusić się o pierwszą degustację naszego pierwszego wspólnego prugnino.
Powtarzam się do znudzenia, ale jest to dla mnie tak niezwykłe – robić coś z kimś razem – grzyby, nocino, a teraz likier z tarniny…
Dwa lata temu szykowałam się na pierwsze tańce. Po latach siedzenia w domu, grupa przyjaciółek postanowiła wyciągnąć mnie do świata. Dwa lata temu jeszcze nie wiedziałam, że za kilka godzin moje życie tak kolorowo stanie na głowie.
Buongiorno w poniedziałek. Listopad ma się u nas dobrze. Po niedzielnym wytchnieniu znów się dżdżystym siąpieniem zasmarkał. Tak czy inaczej niech się dobrze dzieje, bez względu na klimat.
