Przestrach i zaskoczenie
Dwa, a może trzy dni temu wyświetliła mi się wiadomość od Lucy na WhatsApp, która mniej więcej brzmiała tak:
„Właśnie sobie uświadomiłam, że ty przecież piszesz bloga i na pewno coś o nas napisałaś…”
Aż mnie zmroziło i pierwsza myśl, jaka przyszła mi do głowy to: „będzie siwy dym! O matko, co ja tam napisałam! Czy ja aby nie napisałam za dużo? Zrobi mi wywód o prywatności i znów zrobi się ferment…”
„Jesteś zła?” – zapytałam z przestrachem.
„Nie – odpowiedziała – bardzo nam się podobało, razem czytałyśmy…”
Wielkie ufff! Odkąd dzieci dorosły, nigdy nie wiem, co i kiedy mogę napisać, jakie zdjęcia opublikować, więc stąpam zwykle na palcach po tym kruchym lodzie. Tym razem jednak okazało się, że wpis na blogu zrobił dziecku wielką radość, a jej radość jest oczywiście moją radością. Co ciekawe sama Lucy postanowiła za ciepłe komentarze podziękować, zdradzając przy okazji imię swojej Ukochanej. Wpis ukazał się TU.
Nie wiem czy link się podkleił, więc na wszelki wypadek zostawię tytuł posta: Szczęście Lucy z 28 października.
Lucy chyba po raz pierwszy w historii mojej blogowej działalności zabrała publicznie głos. Jeśli więc ktoś chce coś od siebie jeszcze dopisać, na pewno będzie jej bardzo miło.
W środę dobiegł końca pobyt jej Ukochanej na włoskiej ziemi. Wiedziałam, że będzie miała serce rozbite na milion kawałków. Chciałam ją pocieszyć, ale sama dobrze wiedziałam, że to pocieszenie, to o kant wiadomo czego rozbić.
Dzień później spotkało mnie kolejne zaskoczenie. Na WhatsApp wyświetliła się wiadomość od lusinej Ukochanej. Żadnego tekstu, tylko zdjęcie. Na tym zdjęciu Lucy uśmiechała się tak, jak chyba jeszcze nigdy wcześniej. Wzruszyłam się i napisałam kilka słów od serca. Warto zaznaczyć, że przy okazji mam odrobinę treningu z mojego nędznego angielskiego.
Na koniec wiadomości dodałam:
„Mam nadzieję, że jesteś tak samo szczęśliwa jak ona… <3”
„Jestem bardzo szczęśliwa”.
Jak pięknie rozświetla się świat, kiedy widzi się szczęśliwych ludzi!
Krytyka literacka
Moja wymiana maili z firmą wydawniczą jest bardzo owocna. Ponieważ muszę wysłać próbkę tekstu, postanowiłam najpierw wysłać go Lucy. Z jej strony mogę zawsze liczyć na szczerą i konstruktywną krytykę.
Wczoraj wieczorem przysłała mi długą analizę, a trafność jej uwag i obserwacji była wręcz nieprawdopodobna. Siedzę więc teraz i poprawiam, głowię się, przygotowuję kolejnego maila i mam nadzieję, że wkrótce dojdziemy do porozumienia, a ja będę mogła ogłosić: tego i tego dnia ukaże się TA książka. Prawdopodobnie pokuszę się tym razem o przedsprzedaż, a zatem znów cichutko ukłonię się z prośbą: proszę nie pozwólcie, żebym przez ten mój literacki kaprys musiała sprzedawać nerkę.
O wszystkim będę oczywiście informować na bieżąco. Mimo czterech publikacji jest we mnie wciąż ogromny lęk i niepewność, a co za tym idzie ciągła potrzeba bycia „poklepaną po pleckach”. Peerelowski wychów „bądź skromna, niewidoczna” wcale w tych moich ekstrawagancjach nie pomaga.
Nastał weekend. Dla niektórych jest już w połowie, dla mnie dopiero się zaczyna. Plany mamy piękne i bogate, choć bez dalekiego wojażowania. Do usłyszenia w poniedziałek! Wspaniałego weekendu dla Was!
Jeden komentarz
Przedsprzedaż koniecznie musi być . Kasiu , już stoję w kolejce , bo przecież mam wszystkie Twoje książki !