Zombie w niedzielny poranek i karnawałowe wspomnienia
Być w niedzielę jak zombie i przysypiać przy obiedzie może być miłe dla duszy, jeśli powodem tego bycia zombie jest na przykład karnawałowa zabawa. Kiedy kładłam się spać o czwartej rano, już czułam przez skórę, że niedziela nie będzie dniem mojej szczytowej formy i niewiele się pomyliłam, choć oczywiście poranny trekking mam już w nogach, więc… może nie jest tak źle.
Karnawałowa marradyjska zabawa już za nami. Szaleństwa trwały do białego rana, kostiumy były fantastyczne, towarzystwo doborowe, muzyka przednia i chyba po raz pierwszy słyszałam, żeby ludzie bawili się do hymnu. Włosi wciąż potrafią mnie zaskoczyć…
Roszpunka i inni
Tematem tegorocznej imprezy karnawałowej były „kreskówki”. Już kilka tygodni wcześniej zostałam zaproszona, aby być częścią grupowego przebrania „księżniczki i piękności Disneya”. Była zatem Śnieżka, Śpiąca Królewna, Esmeralda, Elsa i ja w roli Roszpunki. Przygotowanie do imprezy, jeśli występuje się w grupowym przebraniu już samo w sobie jest fantastyczną zabawą. To ile w tej jeden wieczór się śmiałam, zrównoważyło chyba mój płacz i smutek z całego tygodnia.
Na pewno wkrótce będą udostępnione na social media galerie zdjęć i na pewno się wtedy nimi pochwalę. Tymczasem kilka kadrów z telefonu jako namiastka atmosfery, radości, luzu, niesamowitego dystansu do siebie i fantazji.
Konkurs na najlepsze przebranie wygrała grupa przedstawiająca bajkę Coco – czapki z głów! Niemniej dla mnie w mojej prywatnej opinii zwycięzcą był Giulio:
Marzenie małej dziewczynki
Kilka godzin przed balem:
– Ta halka i ta spódnica, czy ta? – kręcę się przed Mikołajem jak mała dziewczynka uradowana ze swoich różowych, księżniczkowych sukni.
– Ta! Tamta wygląda jak balon. Przecież to średniowiecz, a nie Ottocento!
– To chyba Disney.
– No to właśnie średniowiecz!
– Jak średniowiecz, jak to Disney? – dziwię się i zaraz robię w głowie rachunek disneyowskich bajek – masz rację – przyznaję i ostatecznie, trochę z bólem serca stawiam na mniejszą halkę.
Uwielbiam takie stroje! Zawsze marzyłam, żeby choć raz być jak Scarlett O’Hara, kiedy wchodzi powoli po pięknych schodach posiadłości Dwanaście Dębów i wszystkim na jej widok zapiera dech.
Nawet jeśli marradyjski karnawał już za nami, to przecież nie koniec zabawy. Mam zamiar wystąpić w tym przebraniu jeszcze raz i jeszcze raz w wyborowym towarzystwie dobrze się bawić. Cieszę się, że w końcu po tylu latach bycia dla innych, wyszłam z domu. Nawet jeśli trudów na każdym kroku wciąż mnoży się coraz więcej i więcej, to przynajmniej moje towarzyskie włoskie życie jest w pełnym rozkwicie i wypełnia mnie za to szczera wdzięczność do losu i do ludzi, bo ludzie są bardzo ważni.
Niech ten karnawał będzie prawdziwym karnawałem – tak jak to w najdawniejszych czasach bywało!
Pięknej niedzieli!
Jeden komentarz
Cudowne przebrania, wyglądałaś rewelacyjnie i widać, że humory wam dopisywały. Pozdrawiam serdecznie Karolina