Kulinarne używanie
– Co zrobimy z tym jajkiem?
Z przygotowywania panierki do krokiecików z merluzzo zostało nam trochę roztrzepanego jajka.
– Szkoda wyrzucić. Nie lubimy marnować jedzenia prawda?
– Frittatina? – schylił się po maleńką, zabytkową patelenkę, którą znalazł w jednym ze starych, kamiennych domów – ale tak sama?
– A jeśli dodamy barbicino?
– Brava! Zobacz jakie będziemy mieć spontanicznie antipasto!
Zasiedliśmy do stołu dopiero o 20.00, bo trochę czasu zajęło nam czyszczenie ryby. Krokieciki, czy też bastoncini z ryby wyszły obłędne. Do tego upiekliśmy trochę ziemniaków z czosnkiem i rozmarynem i na przystawkę właśnie ta frittata z zebranym miesiąc temu barbicino.
Nachwalić się naszej kolacji nie mogliśmy.
– Lubimy się rozpieszczać, prawda?
Wiem, że zaraz podniosą się głosy: a co z przepisem oraz z tymi, które już obiecałam? Będą, będą, naprawdę będą, tylko ja jestem w ciągłym niedoczasie…
Dom z Kamienia i kilka osobistych dziękuję
– Czy ty umiałbyś wybudować dom od samego początku? – pytam mojego Muratore.
– To znaczy, że dostaję projekt i wbijam łopatę?
– Si.
– Oczywiście, że tak. Przecież kilka domów już wybudowałem.
– To niesamowite.
Rozpływam się z podziwu, z uwielbienia… Mam w głowie wgrany model idealnego mężczyzny – ten model wzorowany jest dokładnie na moim Tacie. Nie wiem, co będzie jutro, pojutrze, za rok, ale mam nadzieję, że Moja Druga Para Hoka będzie moim bezpiecznym portem już do samej starości.
– Musisz naszą historię opowiedzieć – powtarza co jakiś czas.
– Opowiem. Wszystko w swoim czasie.
– Swoją drogą to taki życiowy paradoks… – zamyślił się – ja który, nigdy nie lubiłem czytać książek, zakochałem się w pisarce.
– To ja wyszłam na tym zdecydowanie lepiej! – zaśmiałam się – Marzyłam o toskańskim domu z kamienia i zakochałam się w toskańskim murarzu.
***
Oto przed nami kolejny weekend. Tym razem jedynym pewnym punktem jest wizyta u optyka. Moje oczy potrzebują mocniejszych szkieł. Reszta napisze się spontanicznie.
Dziś nim napiszę: pięknego weekendu, kilka słów osobistych podziękowań.
Przede wszystkim wielkie dziękuję dla Agnieszki z Rzymu. Niestety moje dotychczasowe doświadczenia utwierdziły mnie w przekonaniu, że na „emigracji” (wciąż podkreślam, że nie lubię tego słowa) Polak Polakowi wilkiem.
Tymczasem są wyjątki i takim wyjątkiem jest Aga, która ma dla mnie zawsze otwarte serce, zawsze pomoże, podpowie, poradzi, zdopinguje. Nie odprawi z kwitkiem w absurdalnej obawie o „konkurencję”. Aga jesteś wielka! Nawet nie wiesz jak mi w tych dniach pomagasz, jak inspirujesz!
Kolejne podziękowanie dla Agi z Nizin Ferrary, która też w kanon „Polak Polakowi…” się nie wpisuje. Zawsze mogę liczyć na dobre słowo, na szczerość, na pomoc.
Agi to wspaniałe dziewczyny! I tu buziak też dla mojej Ulubionej Bratowej Agi vel Anki.
Na koniec jeszcze jedno podziękowanie dla Pauli, mojej Uczennicy, za zaangażowanie i oświecenie mnie w kwestii rezerwacji lotu do Polski. To są takie drobiazgi, które naprawdę podnoszą człowieka na duchu.
A skoro już przy podziękowaniach jesteśmy to dziękuję też za wszystkie wirtualne kawy – to jest pomoc nieoceniona!
A teraz już: PIĘKNEGO WEEKENDU.
I mały spojler – jutro specjalnie dla Was na blogu w roli bajarza wystąpi ktoś inny i podzieli się wzruszającą opowieścią o ratowaniu… owcy!



3 komentarze
Już nie mogę się doczekać opowieści o ratowaniu owcy 🙂
I wybuduje Ci wymarzony dom z kamienia. Zgadzam się musisz opowiedzieć Waszą historię.
Kasia, od przeznaczenia nie uciekniesz…
Muratori i Tutto Fare czyli zlote raczki to zawsze fajne chłopaki :)))
A Dom z Kamienia juz jest, kwestia czasu kiedy sie zmaterializuje 😀
Ajlowju Cie tuu :* 🙂