18 listopada, 2026

Utrapienie z listopadem

Miałam wczoraj dobre dwie godziny czasu na twórcze działanie i ostatecznie więcej skasowałam, niż dopisałam. Jeśli tak dalej pójdzie, to naprawdę nie wiem, co będę mogła wysłać jako próbkę mojego tekstu. Mój mózg już teraz zredukował się do poziomu ameby, jeśli aura nie pozwoli mi wyjść na szlak, będzie tylko gorzej. 

Co znajdziesz w tym artykule?

Ciepły deszcz

Pada, pada i pada… Niemal non stop od dwóch tygodni. Mieliśmy pół roku lata, potem tydzień czy dwa ładnej jesieni, a potem przyszedł listopad i zawładnął światem! 

Patrząc przez okno widzi się najbardziej sztampowy, kliszowy obraz listopada, więc w głowie projektuje się uczucie zimna. Jednak kiedy wychodzi się z domu, ciepły wiatr przyjemnie dmucha w twarz. Nawet u nas w Apeninach dziś w nocy w czasie ulewy wichrem podszytej było 15 stopni!

Co chwilę zerkamy na okienka pogodowe – ile taka aura ma trwać?  Jeśli wierzyć prognozom, od dziś na kilka dni powinno się wypogodzić i oby tak rzeczywiście było, bo nawet jeśli deszczu ziemia potrzebuje, to jednak nasz życiowy rytm staje na głowie.

Mikołaj nie może pracować, a ja nie mogę myśleć – kreatywne myślenie jest u mnie połączone z nogami, a te już dawno szlaku nie wydreptywały. 

Siedzenie w domu zdecydowanie mi nie służy. 

Dom z Kamienia blog Kasi Nowackiej

Droga przez mękę, czyli kryzys twórczy

Jak już przyszło co do czego, to znaczy jak już pojawiła się realna możliwość wydania książki (w końcu nie przez wydawnictwa stosujące złodziejską i nieetyczną politykę), to nagle mam wrażenie, że wszystko to, co napisałam do tej pory jest tak liche,  że tylko wstyd i hańba. Lucy jest mi wiernym krytykiem. Stała się sitem dla moich słów, katalizatorem myśli, przewodniczką w gąszczu nietrafionych metafor…

Miałam wczoraj dobre dwie godziny czasu na twórcze działanie i ostatecznie więcej skasowałam, niż dopisałam. Jeśli tak dalej pójdzie, to naprawdę nie wiem, co będę mogła wysłać jako próbkę mojego tekstu.

Mój mózg już teraz zredukował się do poziomu ameby, jeśli aura nie pozwoli mi wyjść na szlak, będzie tylko gorzej. 

Dziś jest w ogóle taki smutny dzień, bo mija 39 lat od śmierci Taty. Lata świetlne… Nigdy na żadną terapię nie poszłam (niestety), więc nie do końca udało mi się okiełznać wewnętrznego demona strachu. Tak czy inaczej nauczyłam się z nim żyć – z tym i kilkoma innymi. Raz mi to wychodzi lepiej raz gorzej. Ot życie! 

Dobrego środka tygodnia.

Dom z Kamienia blog Kasi Nowackiej

3 komentarze

  1. U nas też leje no i zimniej jest, świat przez okno ponury bo liście po ostatnim przymrozku poopadały, mimo wszystko dobrej reszty tygodnia życzę no i reanimacji mózgu 🙂 na książkę czekam, poprzednie wyczytane!!!

  2. Ooooj! Zapomniałam podziękować za relację i zdjęcia z ostatniej wystawy, bliżej mi co prawda do Artemizjii, ale dobrze się trochę dokształcić.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Opublikuj komentarz

Chcesz wesprzeć moją twórczość?
Udostępnij w Social Mediach
Facebook
Twitter
Pinterest
WhatsApp

Autorka bloga

Mam na imię Kasia i jestem autorką tego bloga. Jeśli chcesz poznać mnie bliżej, odwiedź stronę "O mnie"
WSPARCIE

Poprzednie wpisy

Archiwum bloga

(Wpisy z lat 2012-2025)​

Wesprzyj bloga

Będzie mi bardzo miło jeśli moją twórczość wesprzesz na PATRONITE. Pisanie książek, prowadzenie bloga, fotografowanie i pokazywanie włoskiego życia jest moją największą pasją. Żeby jednak pozwoliło mi przetrwać i nadal pisać potrzebuję Twojego wsparcia. Będę odwdzięczać się nową treścią i zdjęciami każdego dnia. Dziękuję.
WSPARCIE
Social Media